tek

Kaleme sarıldı manaları boşluklara kazıdı.Mürekkep kokan hava korku saldı,inceden çarpan yüreğine.Silüetini gördüğü kavramlardan korktu,hayal gücü endişe vaadediyordu.Sevimsiz tatlar duyumsadı,yalnızlığını paylaşmadı evrenle.Kükredi izlenimlerine,aksi sedasından ürktü.Demir perdeler çekiliydi,tüm gözlerde.Yaşamanın ızdıraba gözlerinde gizliydi,fazla direnemedi ve bir damlasını düşürdü toprağa umudun.Akabinde çatlayan toprak meyve verdi.tutsaklığın sınırı yoktu.Karanlıktan sızan ışık hüzmesi bir kurtçuğun hayata açılan kapısı mıydı?Ağladığını sandı,oysa yalnızdı.